عشق فريادي بي صدا

وز گوشه نشینان تو خاموش تر از من

هر کس بخیالیست هم آغوش و کسی نیست

ای گل به خیال تو هم آغوش تر از من

می نوشد از من لعل شفقگون همه آفاق

اما که در این میکده غم نوش تر از من

یک روز رسد غمی به اندازه ی دشت

افسانه ی زندگی همین است عزیز

در سایه ی کوه باید از دشت گذشت

نمیشه باورم تویی

نه این که چشمای تو نیست

تو طاقتت نبود منو

ببینی با چشمای خیس

قد تموم درد من

تو داشتی کهنه مرهمی

دیروز بودی مرگ غم

امروز تولد غمی

از لب قصه ساز تو

مونده صدای دشمنی

سخته که باورم بشه

تو همون عاشق منی

ثانیه های بی تو یعنی دوباره مردن

یعنی بازم تباهی بی عشق زنده بودن

این لحظه های واهی بی تو چه دردی دارن

رو قلب کوچیک من داغ و حسرت می زارن

بازم می خوام ببارم از دوریه تو یارم

از غم دوری تو بازم دارم می نالم

همه دارن می گن که ، تو رفتی و گذشتی

عشق منو ندیدی دوباره پر کشیدی

من گله دارم از ، از تو و این گذشتن

از این منو ندیدن،تنهایی پر کشیدن

گله دارم زهر کس چرا منو ندیده

به عشق دوری از من دوباره پر کشیده

من می دونم  که  باید تنها می شد دل من

گله دارم خدا جون ، از این همه شکستن

نمی دانم چه کرده ایم

گناهمان چیست ؟

...

که دیگر عشق را

باورمان نیست

گویی عشق را در صفحات

کتاب بزرگ تاریخ دفن کرده ایم

اما من

قلبم را

به پای عشق

پیشکش می کنم!

...

عزیزم

عشقم را بپذیر

تو با من خندهایت مال مردم

                                    نگاه اشنایت مال مردم

هوسهایت در اغوش رفیقان

                                   غمت با من وفایت مال مردم

بی تو یک روز در این فاصلها خواهم مرد

                                                   مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

                                                  سایه در سایه ی این ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

                                                 موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

                                                 بی تو یک روز در این فاصلها خواهم مرد

سیه چشمی به کار عشق استاد

به من درس محبت یاد می داد

مرا از یاد برد آخر ولی من

بجز او عالمی را بردم از یاد ...

نگاه تو  

قلقلک می دهد

دلم را

و می خندد چشمانم

از حضور تو

آه....

تبسم لبهایم را

دریاب!

کردم

که چون

 درآب دریا

غوطه ور شوم

به سان یک پری گردم

همان که تو می خواستی

زیبا ، چون یک پری دریا

اما !

این نکته از خاطر بردم که

چون چنین شود

کبوتر با کبوتر

باز با باز  !!